Π.Δ. 407/80… Πορεία διαρκείας 487 και πλέον χιλιομέτρων, Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων.

Η έκθεση παρουσιάστηκε στους χώρους του ισογείου της Δημοτικής Πινακοθήκης Ιωαννίνων (22 Ιουνίου – 26 Ιουλίου 2015), ταυτόχρονα με την ατομική έκθεση του Σπύρου Λισγάρα στον πρώτο όροφο.

2006, 05:55 π.μ. το σακίδιο στην πλάτη και η πορεία μόλις κίνησε. Ανοδική όπως της πρέπει και αρκετή για να χορτάσει το μάτι…

Αθήνα – Ιωάννινα, τελευταίος έλεγχος, το εισιτήριο στην τσέπη, τα ακουστικά στην θέση τους και οι τελευταίοι έσονται πρώτοι (στην γαλαρία). Άλλη μια μαθητική εκδρομή, απ’ αυτές που μένουν ανεξίτηλες.

Κάθε εβδομάδα για τα επόμενα 6 χρόνια, πότε με το ΚΤΕΛ, πότε με αυτοκίνητο, μια χούφτα εικαστικοί σε πορεία διαρκείας 487 και πλέον χιλιομέτρων. «ο ένας άγρυπνος κρατάει το τιμόνι κι ο άλλος δίπλα του όνειρα σκαρώνει… χωρίς αμορτισέρ…» Μ’ αναμμένο το μοτέρ σ’ ένα Τμήμα που τα χέρια μαθαίνουν να πλάθουν την ουτοπία, τις σκέψεις ενός σήμερα πέρα από στερεότυπα και κανόνες.

Κι η πορεία καλά κρατεί. Κουκίδες στην σειρά, το Αιτωλικό για λίγο ψαράκι (που σαν χέλι ξεγλιστρά), τα Καμένα Βούρλα για γλυκό (γλυκιά η ζωή), το Μέτσοβο για κοντοσούβλι (Έλληνες γαρ), ο κήπος της Εδέμ (μια όαση) για ξεκούραση και πόσες ακόμα κουκίδες γεμάτες μικρές ιστορίες, βιβλίο ανοιχτό για τον παππού Θανάση πλάι στο τζάκι… περιουσία τεράστια!!!

Κι η πόλη… Η πόλη, βροχερή, κυρίως, παρόλα αυτά ζεστή, φιλόξενη, ανεξάντλητη.

Στο Jet Lag των αφίξεων και των αναχωρήσεων, ο χρόνος έμοιαζε ακίνητος, σαν αυτές οι λίγες μέρες να έβγαιναν απ’ την πραγματικότητα του κοινού νου, έφτιαχναν δικές τους εικόνες, παραμορφωμένες κάποιες φορές, κανονικές κάποιες άλλες, πάντα όμως διαφορετικές. Το ίδιο βλέμμα, ο ίδιος άνθρωπος, το ίδιο τοπίο σ’ έναν άλλο χωροχρόνο, αυτόν που κυλά στάσιμος στον κάμπο πίσω απ’ τα Άγια Ιωάννινα (που το φως περιλούζει).

Πως μπορεί σε μια τέτοια ουτοπία να λείπει η μύηση στο Πνεύμα μέσω του οίνου…!!

Δεν μπορεί. Άλλωστε η Ιστορία της Τέχνης έχει αποδείξει πως για να αγγίξεις το Υπερβατικό, οφείλεις να βαδίσεις στο Υπέρ.

Τους γνώρισα αυτούς τους ανθρώπους, τους Διδάσκοντες Π.Δ. 407/80, παρόμοιες πορείες, παρόμοιες συμβάσεις. Ένα Προεδρικό Διάταγμα και χιλιάδες νέοι επιστήμονες κάθε εβδομάδα οργώναμε, με κάθε μέσο όλο το χάρτη της Ελληνικής Επικράτειας για ελάχιστα χρήματα στην τσέπη, αλλά ανεκτίμητη ανταμοιβή στα μάτια των παιδιών που βοηθούσαμε να δώσουν μορφή στα όνειρά τους.

Αθανάσιος Μπερούτσος